Wyniki badania biomolekularnego opublikowanego w czasopiśmie Science Advances wskazują, iż pogańscy Bałtowie importowali konie przeznaczone do użytku rytualnego z terytoriów tak dalekich jak Półwysep Skandynawski jeszcze w XIII wieku.
Jak przypominają naukowcy, ofiary z koni były niezwykle ważnym elementem bałtyjskich tradycji pogrzebowych od I do XIII w. O popularności wspólnych pochówków ludzi i koni wnioskujemy dzięki wykopaliskom archeologicznym na przedchrześcijańskich cmentarzach na terenie Polski, Litwy i obwodu królewieckiego (Federacja Rosyjska), które stanowią oprócz przeżytków ludowych i kilku rozproszonych świadectw historycznych, potwierdzenie wiodącej roli tych zwierząt w bałtyjskiej kosmologii dotyczącej życia pozagrobowego.
Nowe badanie 80 szczątków końskich, przeprowadzone przez międzynarodowy zespół zooarcheologów z Polski, Litwy, Wielkiej Brytanii i USA, udowadnia że niektóre konie składane w ofierze pochodziły również z terenów odległych od średniowiecznych siedzib społeczeństw bałtyjskich.
Ponadto, naukowcom udało się ustalić, że w ofierze składano nie tylko ogiery – jak dotychczas sądzono – ale również klacze, które stanowią 34% szczątków w przebadanej próbce.
Jak stwierdziła zooarcheolożka Katherine French, współautorka badania: Wyniki naszego badania sugerują, że Bałtowie nie wybierali do rytuałów tylko i wyłącznie koni płci męskiej, jak wcześniej sądzono.
Jak ustalili badacze metodą datowania radiowęglowego, trzy wspomniane konie zostały zabite pomiędzy XI a XIII w., kiedy Morze Bałtyckie stanowiło już akwen opleciony szeroką siecią kontaktów handlowych pomiędzy ludami nordyckimi, bałtyjskimi, fińskimi i słowiańskimi. Dużo z tych ludów kultywowało przy tym wciąż pogańskie tradycje. Chrystianizacja Królestwa Szwecji nastąpiła dopiero w 1164 r., a Litwa pozostała pogańska aż do 1387 r.
Analiza izotopów strontu potwierdziła ponadto, iż trzy konie pochodziły z dzisiejszej centralno-wschodniej Szwecji oraz z Finlandii, jak piszą badacze. Pozostaje przy tym w sferze domysłów i hipotez, czy konie dostały się na południowe wybrzeże Bałtyku razem ze swoimi bałtyjskimi właścicielami, czy też zostały tam przetransportowane przez nordyckich kupców – obydwie opcje są równie prawdodpodobne.
Mapa pochówków przeanalizowanych w ramach badania
Niezależnie od tego, wyniki naszego badania udowadniają, że konie przekraczały Morze Bałtyckie na statkach, co wskazuje na mobilność, która nie była wcześniej rozpoznawana w materiale archeologicznym. W związku z tym, potrzebne jest dodatkowe badanie mobilności ludzi i koni we wschodniej części basenu Morza Bałtyckiego w Epoce Wikingów, oparte na mapowaniu izopejzażu strontu tu zaprezentowanym – czytamy w raporcie.
Conradino Beb
Źródło: Science Advances
magivanga.com 